• Overwinning gooit roet in het eten

    Uw verslaggever heeft de eerste helft van de Zaterdag 3 helemaal gemist. Eerst moest nog even het verslag van de dag geplaatst worden en dit ging met enige hindernissen gepaard, maar het is gelukt en verstandige lezers klikken nu direct het verslag van onze 8-2 open.
    Iedereen die toch verder leest, komt er al snel achter dat er over de eerste helft echt maar weinig bekend is. Uw verslaggever heeft nog even wat gedronken in de kantine en mocht nog even achter de bar helpen in de rust.

    Onderweg naar het D-veld kwam hij nog drie generaties Schellenbach tegen. Opa Hans en vader Robert lagen uitgeput op het B-veld, terwijl de jongste telg na drie uur voetballen nog vol energie is. Dit belooft heel wat voor de toekomst.
    Als het D-veld nadert, lijkt Oranje Wit de bovenliggende partij te zijn, ze zijn vol in de aanval en het is een wonder dat de bal niet achter Jeroen de Graaf belandt, maar zijn redding op een hard schot is fenomenaal. De keeper van Oranje Wit staat vol ongeloof te kijken naar de verrichtingen van zijn aanvallers, maar dan grijpt onze scheidsrechter van vandaag in. Paul Hardy legt de bal op de stip en verzint er zelf bij dat het hands zou zijn van een Dubbeldamspelers, blijkbaar is dit de 3-2 en de gezichten van onze spelers klaren helemaal op.

    Uw verslaggever begrijpt dat dit wat vreemd overkomt, maar voor onze Zaterdag 3 is het bekertoernooi een serie oefenwedstrijden die gewoon zo snel mogelijk verloren moeten worden. Dat onze mannen vorige week tegen VVGZ per ongeluk iets vaker scoorden dan hun tegenstander was al niet de bedoeling, maar vandaag moest er gewoon verloren worden.
    In de eerste helft kwamen onze mannen zoals gepland twee keer achter, maar even zo vaak maakten ze weer gelijk. Het waren Sebastiaan en Jordy die blijkbaar niet op de hoogte waren van de gemaakte afspraken.

    In de rust moet Richard de mannen duidelijk hebben gemaakt dat winnen geen optie is en ook heeft hij Paul verteld om er alles aan te doen om Oranje Wit met de volle buit naar huis te laten gaan.
    Met de 2-3 op de borden en een sterker Oranje Wit leek het plan geslaagd te zijn en Novey kan opgelucht naar huis. Alleen nog maar competitiewedstrijden en meer aandacht van papa Leon, maar dan gebeurt er iets heel bijzonders. Bij een aanval van Dubbeldam schiet Jim de bal al dan niet over de doellijn; alle Dubbeldammers doen of hun neus bloedt en ook onze scheidsrechter keurt het doelpunt niet goed, maar de grensrechter van Oranje Wit geeft aan dat de bal echt over de doellijn gegaan is en er rest Paul niets anders dan de 3-3 op te schrijven.
    Iedereen is van slag, alle afspraken worden vergeten en zonder er verder nog over na te denken scoren Jordy, Jim en Roan en kijkt Oranje Wit tegen een bizarre achterstand aan. Onze tegenstander recht nog één keer hun rug en zo staat het 6-4. Terwijl de eindstand op de borden staat en onze mannen ten kosten van Oranje Wit door mogen bekeren, analyseert de grensrechter van onze tegenstander de wedstrijd. Hij zorgt altijd graag voor de ommekeer, maar dan liever niet zoals vandaag.

    Zonder dollen, onze mannen hebben gewoon lekker gespeeld tegen een prettige tegenstander en een scheidsrechter die het alleen in de eerste helft nog wat lastig had. Het voordeel van seniorenteams als deze, zo gaf hij na afloop aan, is dat ze de tweede helft geen adem meer over hebben om overtredingen te maken. In de competitie wil Paul dan ook liever alleen nog maar tweede helften fluiten.